DR. Hanife Sarı Erkan
Yıldız Teknik Üniversitesi, İnşaat Fakültesi, Çevre Mühendisliği Bölümü
Prof. Dr. Güleda Önkal Engin
Yıldız Teknik Üniversitesi, İnşaat Fakültesi, Çevre Mühendisliği Bölümü

1. GİRİŞ
Atıksu arıtma tesislerinde çoğunlukla yeterli arıtım sağlanamadığı için gerekli deşarj kriterleri sağlanamamaktadır. Özellikle bazı kentsel atıksu arıtma tesislerinde evsel atıksular ile kanala deşarjı gerçekleştirilen bazı endüstriyel atıksuların karışması ile anlık şok yüklemeler yaşanabilmekte ve arıtılmış su pek çok açıdan istenen kalitede olmamaktadır.

Klasik sistemlerle arıtım işlemi gerçekleştirilen atıksu arıtma tesisleri genellikle hedeflenen organik yükün altında işletilmektedir. Düşük organik yüklemelerden dolayı mikroorganizma aktivitesi azalmakta ve iğne uçlu flokların oluşumundan dolayı çamur çökelme problemleri ortaya çıkmaktadır. Böylece deşarj kriterlerinin sağlanması için düşük organik yük altında işletme yapılması da çıkış suyunun yüksek miktarda askıda katı madde içermesine sebep olmaktadır (Anh vd., 1999).

Membran Biyoreaktör (MBR) prosesi dünyanın pek çok bölgesinde artarak uygulanmaya başlayan ileri atıksu arıtma teknolojisidir. Konvansiyonel atıksu arıtma tesislerinde çamur ve arıtılmış suyun ayrılması için kullanılan çöktürme tankı yerine MBR’lerde tek bir biyoreaktöre daldırılan membran ile sıvı-katı faz ayrımı gerçekleştirilmektedir (Şekil 1) (Jørgensen vd., 2017). MBR’lerin en önemli avantajı küçük alan ihtiyacıdır. Konvansiyonel arıtma sistemlerinde son çöktürme tankında işletmeden kaynaklanan çamur çöktürme problemlerine bağlı olarak deşarj edilen arıtılmış atıksu kalitesinde dalgalanmalar söz konusu olurken, MBR’lerde daha yüksek kalitede çıkış suyu elde edilmektedir.

Bu makaleyi e-dergi üzerinden okumak için lütfen tıklayınız...