Doğa Krizinin 5 Temel İtici Gücü

United Nations Environment Programme (UNEP)

Dünya liderleri, doğa kaybını durdurmak ve tersine çevirmek için küresel bir anlaşma yapmak üzere Montreal’de bir araya geldi. Birleşmiş Milletler Biyoçeşitlilik Konferansı ( COP15 ), dünyadaki yaşam ağının yıprandığı bir zamanda geliyor. İnsan faaliyetleri, bir milyon bitki ve hayvan türünü yok olmaya doğru itiyor, ancak dünyanın GSYİH’sının yarısından fazlası doğaya bağımlı. Biyoçeşitlilik ve Ekosistem Hizmetlerine ilişkin Hükümetlerarası Bilim-Politika Platformu (IPBES) Küresel Değerlendirme Raporu tarafından belirlenen, doğa kaybının en önemli beş etkenine bakıyoruz.

Kara ve deniz kullanımındaki değişiklikler

Biyoçeşitlilik kaybının en büyük nedeni, insanların karayı ve denizi nasıl kullandıklarıdır. Bu, ormanlar, sulak alanlar ve diğer doğal habitatlar gibi arazi örtülerinin tarımsal ve kentsel kullanımlar için dönüştürülmesini içerir. 990’dan bu yana, diğer arazi kullanımlarına dönüşüm nedeniyle yaklaşık 420 milyon hektar orman kaybedildi. Tarımsal genişleme, ormansızlaşmanın, orman bozulmasının ve orman biyoçeşitliliği kaybının ana itici gücü olmaya devam ediyor. Küresel gıda sistemi, biyoçeşitlilik kaybının birincil itici gücüdür ve yalnızca tarım, nesli tükenme riski altındaki 28.000 türün yüzde 85’inden fazlasının tespit edilen tehdididir.

Okyanus tabanından mineraller gibi malzemelerin toplanması ve kasaba ve şehirlerin inşası da doğal çevreyi ve biyoçeşitliliği etkiler. İnsanların gıda yetiştirme ve tüketme şeklini yeniden gözden geçirmek, ekosistemler üzerindeki baskıyı azaltmanın bir yoludur. Bozulmuş ve kullanılmayan tarım arazileri, ormanlar, turbalıklar ve sulak alanlar gibi kritik ekosistemlerin korunmasını ve eski haline getirilmesini destekleyebilen restorasyon için ideal olabilir.

Yazının devamı için tıklayın